سایت تخصصی اپل - اپل سنتر

شاید روزی فرا برسد که ما به خاطر اسمارت واچ ها قید اسمارت فون ها را بزنیم، اسمارت واچ هایی که نه تنها به اندازه اسمارت فون ها توانا هستند بلکه قدرتمندتر نیز هستند. اما باید اعتراف کرد که تا آن روز فاصله زیادی باقی مانده. اسمارت واچ های ایده آل اسمارت واچ هایی هستند که از دیگر دیوایس ها بی نیاز هستند و خودشان به تنهایی کفایت می کنند. اسمارت واچ هایی که شرکت هایی مثل اپل و سامسونگ و مایکروسافت کاربر را مجبور نکنند برای استفاده از آنها دیگر دیوایس های شرکت را نیز خریداری کنند. اسمارت واچ هایی که شما را در یک اکوسیستم خاص زندانی نمی کنند. متاسفانه این اسمارت واچ ها به خصوص از لحاظ سخت افزاری مشکلات بزرگی پیش رو دارد که باید با آنها دست و پنجه نرم کند. شرکت های فعال در این حوزه هم هنوز بازی « بنشین و تماشا کن » را پیش گرفته اند و منتظرند تا ببینند آیا دیوایس های پوشیدنی بالاخره به نقطه عطف بازار تبدیل می شوند یا خیر. طول عمر باطری، گرما و کارایی:

مشکل اصلی این است که تا به حال قطعات لازم برای ساخت یک اسمارت واچ مستقل و البته کارآمد به وجود نیامده اند. این اسمارت واچ ها هم باید به اندازه کافی قدرت داشته باشند و هم اینکه آنچنان پر مصرف نباشند که خیلی زود باطری شان تمام شود. نیروی مصرفی اسمارت واچ مستقیما تحت تاثیر سیستم عامل آن ( آندروید، آی او اس، بلک بری و… )، نحوه مدیریت انرژی مصرفی توسط CPU و البته اندازه و توانایی مودم سلولی است. بارگذاری و اجرای یک سیستم عامل با استخوان بندی اسمارت فون بر روی یک دیوایس در اندازه یک ساعت مچی نیازمند پردازش عالی و مودمی قدرتمند است.  

رابرت تامسون، مدیر بخش اسمارت دیوایس های شرکت قطعه سازی Freescale برای ساخت مودم های سلولی در اسمارت واچ های ایده آل سه چالش اساسی را بیان کرده است: *۱- حداکثر سایز پردازنده مودم ۲- مصرف انرژی ۳- هزینه: مقدار هزینه لازم برای تحقیق، توسعه و تغییر در روند ساخت برای دستیابی به اندازه و کم مصرفی مورد نظر. تامسون اخطار می دهد که:

تامسون همچنین به این موضوع اشاره می کند که شرکت های سازنده این مودم ها باید از استقبال کاربران از اسمارت واچ ها مطمئن شوند تا بتوانند این جرات را به خود بدهند که برای ساخت مودم های سلولی جدید هزینه های کلانی را بپردازند. او همین طور اضافه می کند که شرکت هایی مثل اپل و سامسونگ و گوگل ممکن است حاضر به انجام چنین ریسکی بشوند اما این اتفاقی نیست که در اولین نسل از اسمارت واچ ها شاهدش باشیم. 

تامسون معتقد است در حال حاضر هیچ شرکتی درک درستی از اسمارت واچ های ایده آل ندارد و شرکت هایی مثل اپل و سامسونگ که قصد دارند نسل اول اسمارت واچ ها را ارائه دهند همچنان در تکاپو هستند تا مفهوم واقعی اسمارت واچ ایده آل را به واقعیت تبدیل کنند ولی فعلا ناچارند اسمارت واچ ها را در غالب دیوایس هایی محتاج به اسمارت فون ها منتشر کنند تا از لحاظ سخت افزاری با مشکلات جاری به مقابله بپردازند. هنر احتمالات:

کاربران معمولا همگی به این موضوع ایمان دارند که شرکت های سازنده همیشه توانایی ساخت تکنولوژی های رویایی آنها را دارند. شاید اکثر آنها به قانون مور اعتقاد داشته باشند ( که هر دوسال یکبار ظرفیت چیپ ها دو برابر می شود ) و احتمالا یک دانش عمومی در مورد ویژگی ها و کم و کیف سخت افزاری اسمارت فون های خود نیز دارند. اما به واقعیت تبدیل کردن این رویاها با افزایش انتظارات نه تنها ساده تر نمی شود بلکه بسیار پیچیده تر هم می شود. تکنولوژی های جدید یک شبه به وجود نمی آیند. در واقع یک دهه تحقیق و توسعه و تلاش روز افزون نیاز بود تا امروز اسمارت فون ها در دستان ما قرار بگیرند. سازندگان گجت ها در دنیایی منحصر در هنر احتمالات به سر می برند و البته به شدت می کوشند که این حصر و محدودیت را گسترش دهند.

 

تامسون دو آینده را برای اسمارت واچ ها پیشبینی می کند: یکی به عنوان دیوایس مرکزی برای دیگر دیوایس ها و دیگری به عنوان دیوایس هایی که اطلاعات را جمع آوری می کنند تا آنها را به شبکه خانگی کاربر متصل کند.

اگر اسمارت واچ ها را به عنوان دیوایس های مکمل در نظر بگیریم، در این صورت فقط در مواقع ضروری بخش های اصلی خود را فعال می کند. مثلا اگر یک پیام برای کاربر فرستاده شده باشد اسمارت واچ خودش را روشن می کند و پیام را به کاربر نشان می دهد و بعد از اینکه کاربر عملیات لازم برای پاسخ به پیام را انجام داد اطلاعات را به حافظه های ابری می سپارد تا بین دیگر دیوایس ها هم منتقل شوند و سپس دوباره به حالت خاموش باز می گردد. این همان چیزی است که تامسون در مورد اسمارت واچ های نسل اول انتظار دارد و البته این بسیار خوب است که کاربران در کنار اسمارت فون ها و تبلت هایشان به چنین دیوایس مکملی هم مجهز شوند. اما برای اسمارت واچ های ایده آل و مستقل باید بیشتر صبر کرد.